Featured
Table of Contents
Op de dag dat mijn vader doodging, ging er ook een stukje van mij dood - kinesist middelkerke. Ik schud mijn hoofd om de herinnering te verjagen (kinesist middelkerke). Ik moet er nu zijn voor Ralf.‘En mijn vriendin,’ hoor ik plots achter me. ‘Noa is mijn vriendin.’Therèse loopt inmiddels voor ons uit naar de woonkamer
Ik ben nog nooit in zo’n kast van een huis geweest. Mijn hele woonkamer past in het halletje.‘Wat leuk,’ mompelt ze binnensmonds. ‘Dat jullie ook vrienden zijn.’Vlak voor de drempel blijft Ralf staan (kinesist middelkerke).‘Niet één vriendin. Míjn vriendin.’Therèse verstijft even, maar het is nauwelijks merkbaar. ‘Dit is niet het moment om het daarover te hebben, lieverd,’ zegt ze poeslief
Dit moet zijn zus Amira zijn. ‘Wat fijn dat je er bent. Er moet zoveel geregeld worden dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen.’Heeft er in deze familie dan helemaal niemand een greintje gevoel? Het lijkt wel of Ralf de enige is die oprecht verdriet heeft. ‘Ik ben Amira, de zus van Ralf,’ stelt ze zich voor.
Mijn vriendin - kinesist middelkerke.’Amira wisselt een blik met Therèse en haar wenkbrauw schiet de lucht in. ‘En voor mama of jij iets zegt: ja, ze is wit en ja, dat was me al opgevallen. En of jullie het leuk vinden of niet, ze is niet zomaar een collega, niet iemand die toevallig in de buurt was om te rijden
‘Ik woon samen met haar, en als het jullie niet bevalt, jammer dan.’ Hij kijkt zijn moeder aan. kinesist middelkerke. ‘Ik bemoei me er ook niet mee dat je sinds je hier woont je naam veranderd hebt omdat Tracy niet deftig genoeg was, en dat Amira toevallig haar perfecte match heeft gevonden met iemand van dezelfde huidskleur als zij, wil niet zeggen dat dat ons allemaal overkomt.’Voor het eerst in mijn leven, in deze kamer vol mensen met een andere huidskleur, ben ík degene die zich anders voelt omdat ik wit ben
Therèse verandert snel maar gecontroleerd het onderwerp. ‘Wil er iemand thee? Er moeten een hele hoop enveloppen geschreven worden voor de rouwkaarten dus we zijn nog wel een tijdje bezig, vrees ik. Noa, pak jij ook een pen?’En dat was dat. Ik krijg een lijst in mijn handen geduwd met adressen en schrijf ze braaf in mijn netste handschrift over op de enveloppen tot mijn vingers er pijn van doen.
‘We moeten zo weer weg,’ fluistert hij. ‘Anders kan ik geen vrije dag krijgen voor de begrafenis, weet je nog? En Layla moet waarschijnlijk ook haar auto weer terug.’ Hij draait zich naar zijn moeder. ‘Als we verder niets kunnen doen voor je dan gaan we weer, en zie je ons voor de begrafenis (kinesist middelkerke).’ Hij heeft me niet eens gevraagd of ik wel meega, maar hij weet ook wel dat ik alles voor hem zou doen.‘Nee hoor, Amira en ik redden ons wel.’Sterfgevallen in mijn familie gaan altijd gepaard met grote witte zakdoeken, roodbehuilde ogen en heel veel snot
Ik heb nog nooit een familie gezien waar het zo gaat als hier. Als we even later de deur uit lopen en in de auto stappen, zeg ik dat tegen Ralf. kinesist middelkerke.‘Dat komt waarschijnlijk omdat mijn vader al haar vierde man was. Mijn moeder heeft al twee mannen begraven, en een is uit zichzelf vertrokken
‘Onze familie zit gewoon zo in elkaar (kinesist middelkerke). Dat zag je net wel. Wat gebeurd is, is gebeurd en daar kunnen we niets aan veranderen. Ik mag verdriet hebben, maar ik mag het niet laten zien. Ook al zijn mijn moeder en zus de enige twee mensen in de kamer.’Ik wil hem zo graag troosten, maar volgens mij wil hij hier heel graag weg, weg van de perfecte moeder en de perfecte zus die inmiddels voor de deur staan en wuiven
‘Maar ineens kon ik aan niets anders meer denken dan dat ik het moest vertellen (kinesist middelkerke). Ik wilde dat ze wisten dat je niet zomaar een collega bent maar dat je mijn vriendin bent en dat ik gek op je ben.’ Hij glimlacht voorzichtig naar me en dan zie ik eindelijk weer de kalme Ralf die ik de hele dag nog niet had gezien
Rik heeft zijn eigen kamer, maar toch vindt hij het blijkbaar nodig om mij te storen terwijl ik zat te staren naar Ralf - kinesist middelkerke. Ik lag heerlijk met mijn armen over elkaar en mijn hoofd erop te kijken naar hoe hij zijn wonderlamp zat te poetsen, toen Rik naar binnen stormde en zijn puntmuts, baard en weet-ik-wat nog meer in het rond begon te smijten
De afgelopen week was een heftige. De begrafenis van Ralfs vader had dezelfde uitstraling als zijn moeder en zus. Pompeus, over the top, en nep. Zelfs het traantje dat over de wang van zijn moeder rolde leek te zijn geregisseerd. Ik was blij en opgelucht toen Ralf op het kerkhof mijn hand pakte en zei: ‘Vanaf hier redden ze het zelf wel.
Zijn gezichtsuitdrukking kan ik eigenlijk alleen maar ‘walgend’ noemen. kinesist middelkerke. Zijn kostuum, dat ondertussen in zijn geheel op de grond ligt, is bedekt met een grijsgroene smurrie die me net nog niet was opgevallen omdat ik het te druk had met Ralf uitkleden met mijn ogen. Het spul zit zelfs in het onderste stuk van zijn nepbaard
‘Ik zweer het. Als ik er ooit achter kom wiens idee het is om die ijskraam net naast die achtbaan te zetten, dan doe ik hem iets aan.’Ralf grijnst naar me. We weten allebei dat iedereen blij is dat de kleuter waar Rik het over heeft meer van kabouters hield dan van prinsen en prinsessen.
Als Rik alle vieze kleding en zijn baard in een grote zak heeft gestopt, zet hij hem voor de deur van mijn kleedkamer. kinesist middelkerke.‘Ik heb vanavond een date, en niemand wordt er gelukkig van als ik naar kots ruik. Ik ga douchen.’ Zonder zich iets aan te trekken van de mensen op de gang, loopt hij in zijn regenboogboxer in de richting van zijn eigen kleedkamer.‘Eigenlijk is hij ook een wandelend cliché, hè?’ lacht Nandi als ze de kleedkamer in stormt
‘Weet ik niet, ik weet niet wie dat is. Er lopen hier zoveel mensen rond.’Gejaagd begint ze haar spullen bij elkaar te graaien - kinesist middelkerke. ‘Donker kort haar. Korte broek. Was hier net nog.’Ralf schudt ook zijn hoofd. ‘Niemand gezien.’Met een veeg van haar arm schuift Nandi alle make-up in haar tas en stormt weer naar buiten nadat ze ook de kledingzak met haar kostuum van de haak heeft getrokken.‘Je vergeet je…’ Ralf laat zijn arm weer zakken
Hij draait zijn krukje rond tot zijn ogen de mijne vinden. ‘Die heks van huisvesting belde nog,’ zegt hij. ‘Iemand is onverwachts vertrokken, waardoor er een woning voor me is voor de rest van het seizoen - kinesist middelkerke.’ Hij draait een beetje zenuwachtig in het rond op de kruk. Ik wist dat dit zou kunnen gebeuren, maar ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan
Ik gluur naar hem door mijn wimpers. Hij lijkt ook niet blij.‘Ik vind dat je haar morgen moet bellen en moet zeggen dat je al iets gevonden hebt.’ Ik bijt op mijn lip en wacht af wat hij gaat zeggen (kinesist middelkerke). Misschien wil hij wel helemaal niet meer bij mij wonen en is hij juist blij dat hij iets voor zichzelf heeft
Ik heb eigenlijk al min of meer tegen haar gezegd dat ik niet denk dat het nog nodig is, maar ik zal haar morgen bellen om het te bevestigen.’ Hij springt van het krukje af, neemt mij in mijn armen en duwt zijn lippen op de mijne. kinesist middelkerke. Zo staan we een tijdje tegen elkaar aan, tot hij zich wegdraait en naar de deur van de kleedkamer loopt.‘Heb je zin om vanavond de stad in te gaan om te vieren dat je nog een beetje langer met me opgescheept zit?’ Ralf lacht naar me met die prachtige donkere kijkers van hem
‘Pizza en film op de bank klinkt eigenlijk een heel stuk beter, als je het mij vraagt.’Ralfs ogen glimmen en zijn mondhoeken kruipen langzaam omhoog. ‘Je hebt gelijk. Een heel stuk beter zelfs. In ons ondergoed?’Ik proest het uit. ‘In ons ondergoed. kinesist middelkerke. Deal. Deze avond klinkt steeds leuker en leuker.’Hij duwt de deur dicht met zijn voet en draait met een smeulende blik de deur op slot
Latest Posts
Kinesist Dessel
Kristien Wouters Kinesist
Dorien Janssens Kinesist